SEBEBİMSİN
gözlerin sebebin olacak
sözlerin ecelim
katliam bu
yakıp yıktın giderken
ne var ne yoksa
her şeyi…
oysa sevgiden bir kuleydi
beraberce diktiğimiz
emek vermiştik
sevgi en büyük katığımızdı
yoksul çaresizliğimizde
ellerin sebebim olacak
saçların ecelim
katliam bu
kal diyemem can…
sen böyle giderken
durduramam
çünkü
varlığında yokluğun öldürüyor
her şeyi…
Ayla EKŞİ
Mevsimler geçer yüreğinden;ya üşürsün yalnızlığın en kuytu yerinde,ya alev alev yanarsın en kalabalık yalnızlıklarda.Dünya dönerken kendi ekseninde sen nelerden döndün düşündün mü!Kimdir bizi bize getiren,nerde doğdu o güneş içimize,gece ışıklarını nerde saldı yıldızlarla üzerimize…Tarih kaç kez tanıklık etti böyle büyük buluşmalara,sesimiz çığlık çığlığa yankılanırken semalarda,kaç kişi duyabildi sesimizi ya da biz kaç kişiye duyurabildik o deli isyanları…İyilik melekleri dururken baş ucumuzda biz kaç kötülüğe imza attık.Kaç günah bizden davacı olur, biz savunmaya çalışırken kendimizi.Vahşi bir hayvan oldu insanoğlu bencil duygularıyla başa çıkamayıp kirlettiğinde en saf değerleri.Sonra suçlu aradı,hiç aynada kendini görmezmiş gibi…Herkes elinde ki degneği karşısındakine vurmaya çalışırken,kimse düşünmedi nereye değdiğini,kimin canını yaktığını.Bencilleşti insanoğlu oysa ne güzeldi’’herkesi kendini sever gibi sevmek’’sevgiyi yaşamak ve yaşatmak her gönülde,coşmak deli sular gibi akabilmek her gönüle hesapsız,çıkarsız…Elini uzatırken birine sadece Yaradan’ın rızasını düşünerek uzatmak;göz yaşlarını tebessüme çevirebilmek,umutsuzluğun koynunda param parça ettiği hayallerine bir omuz vererek ayağa kaldırabilmek.İşte en büyük zenginlik ,en büyük varlık,en büyük servet buydu,küçük bir tebessümle başlayıp bir çığa dönüşen o yüreği görebilmek.Neyin ebedi olduğunu düşün!nelere yatırım yaptığını,en çok nelere mutlu olduğunu ve en çok nelerin seni üzdüğünü,affettiklerini ve af dilemen gerekenleri düşün…Sonra bir aynanın karşısına geç!bak kendine,kendinle konuş çünkü bir kendini aldatamazsın!herkesi her şeye inandırabilirsin ama kendine yalan söyleyemezsin,Kendinden saklanmaya kalkma o an söbelenirsin.Sevginin,doğruluğun, dürüstlüğün ve vefanın o sihirli gücünü yüreğinde hissettiğin an bil ki tüm bir Alem’i de içinde hissedeceksin.İyiye güzele dair ne varsa…
Ayla EKŞİ
Ömrüm kaç asır hasretti sana,sen neredeydin! bilmeden hep seni bekledi bu ömür.Vuslat hayaldi bir gün gerçek olacak ümidiyle beslenen…Sen Aslı’nın Kerem’i,sen Leyla’nın Mecnun’u,sen sevdasını yüreğinde yeşertip onu soldurmamak için çölleri aşacak kadar,dağları delecek kadar sevgisi yüce olan sevgili! Sendedir benim gördüğüm,sendedir benim tüm bildiğim,canım canındadır bil.Mahşer yeridir bende gözlerinin olmadığı her yer,sesini duymadığım her an…Tenim cansız cesettir sensiz bu canda.Gözlerin büyülü bir ışıktır karanlıklarımı aydınlatan,sözlerin şifa gibidir her derdime deva olan,varlığın içimde cennetimdir bin huzurla dolduğum…
Canıma can katan sevgili! Bir gün gidecek olursan bu gönül diyarımdan,ardından sadece dualarım gelecek bil.’’Neylerse mevlam güzel eyler’’sözünde kalacak her şey…Yosun yeşili gözlerinde kalmasın bir zerre gözyaşı sil! sözlerinde sitemler yaşamasın.Bende en sevdiğin yanım gülücüklerim kalsın.Gözlerimin karasını ayır gözlerinin yeşilinden,kalan sadece asi ve mavi bir yalnızlık olsun.Sevmeleri bitirme yüreğinde her hücren sevgiyle dolu biliyorsun.’’Umut var olmaktır’’demiştim unutma.Her daim umut dolu olacaksın.Dallarını eğmeyeceksin hiçbir şeyin önünde;yağmurlar,rüzgarlar ne dolu ne fırtına dokunamayacak sana.Bir çınar gibi duracaksın dimdik umarsızca hayatın önünde...
Sen bir gün kapımı ansızın çalan sevgili! İyi ki geldin gönül yurduma,iyi ki bu ömrüm seni ağırladı.iyi ki sen biran hoyratlığıma aldırmadan,arsız bir çocuk gibi durdun penceremin önünde…Gülen gözlerinde gördüm güneşi,sıcaklığın yayıldı biran da evimin her bir yanına.Adın şimdi bende sevginin diğer adı.Sen bende bir ömür ölmeyecek olansın…
Ayla EKŞİ
ZAMAN VE BİZ
Hep mutlu zamanları yaşamak gerçekten hayatı iyi yaşıyor olduğumuz anlamına gelmiyor,bunu bilmeli hayatı her daim bu çerçeve içinde değerlendirmeliyiz.Sevgi hayatımızda ki en büyük olgu ama değer gördüğü ve değerinin bilindiği yerde.İşte bu bağlamda değer verdiğimiz insanlara sunduğumuz sevgilerimiz hak ettiği değeri bulmaz ya da biz o şansızlığı yüreğimizde hissettiğimizde yaşama küstüğümüz zamanlar oluyor.Oysa şunu asla unutmamalıyız kişi önce kendine hakkettiği değeri vermeli o değere layık olmayan herkesi her şeyi kapsamı alanından çıkarmalıdır.’’Sevme seni sevmeyeni Mısır’da Sultan olsa,sev seni seveni dağda çoban olsa’’ misali.Bu onun kendi hayatına sunduğu en büyük armağan ve kişiliğine yaptığı en büyük iyiliktir.İnsanda üç önemli kavramdır sağlık,başarı ve mutluluk.İnsan başarma ve üretme duygusuyla beslenen bir varlıktır.Başarı duygusunu en üst düzeyde yaşayıp ürettiğimiz müddetçe içimizde ki huzur duygusunun devamiyetini sağlamış oluruz.Ya bi de bu duygu sekteye uğrar,kişi o öz güven duygusunu bir an kaybedecek olursa sizce o zaman ne olur! İşte bu noktada yapmamız gereken başarı ve başarısızlık duygularının yan yana dolaşan iki arkadaş olduklarını düşünüp bunu olumlu hale dönüştürebilmektir.Yaşanan bir başarısızlığın ardından asla ümitsizliğe düşmeden sil baştan başlamalıyız.Ama bu sefer daha güçlü ve daha inançlı olarak…Var olan tek gerçek var ki ‘’hayat kaç kez düşüp düşmediğimizle değil,ayağa kalkıp kalkmadığımızla ilgilenir.’’Güneş her sabah yeniden doğmakta ve yaşam tüm hızıyla devam etmektedir.Bir yaşam mücadelesinde bir yarışın içerisindeysek bayrağı elden bırakmadan en güzeliyle yaşamalı başımız dik o bitiş noktasına varmalıyız.
Her daim sağlıklı,huzurlu,başarılı ve mutlu olmanız ümidiyle….
MUTLULUĞUN SIRRI
Bazen sabahlar bir başkadır,bir başka güzel vurur pencerene güneş…Gönülde hazan mevsimi bitmiştir artık.Bir zamanlar sararmaya yüz tutmuş umutların yerini artık bir bir yeşermeye başlayan umutlar almıştır.Etrafa buram buram yayılan mutluluğun,neşenin,huzurun kokusudur.Bu kokuyu sadece kişinin kendisi değil,etrafındaki herkes duymaya hissetmeye başlar.Bir başkadır mutluluğun resmi!Kim bilir kaç kişi yapmıştır mutluluğun tanımını;mutluluk nedir,nerde saklıdır,nasıl bulunur ve nasıl kaybedilir…
Bana sorarsanız mutluluk kişinin özünde,elini göğsünün üstüne koyduğu yerde saklı.Önce düşüncede başlayan hafif bir rüzgar sonra öze indikçe çoğalan,davranışlarında bir poyraz,sözlerde fırtına hele bir de bütünleşirse tüm bir bedende işte o zaman ne var ne yoksa ona yakın hortum misali, alır götürür sarar sarmalar atar onu ta sevginin bağrına…
Sevgi nedir;sevgi yaşatandır,nefes alıp verdirendir,sevgi emektir,harekettir,devamiyettir.Sevginin olmadığı var olupta hissedilemediği,yaşanılmadığı her mekan her yürek eksiktir.Sevgi öyle bir aynadır ki ona baktıkça güzelleşir insan,onunla ekilen her tohum fidan olur,ağaç olur.Onunla başlanan her iş muvaffakiyettir,onunla söylenen her söz yürekte çorak bir toprağa serpilen su gibi can verir,hayat verir.
Kişi kendinde olanı görür,kendinde olanı verebilir.Mutluluğun miktarı hiçbir yerde değişmez.’’Var olanı sevmekten başkası yalan…’’Görmediğimiz dağların arkasında neler gizli acaba!herkesin bir dağı var;unutmayalım ki aynı yerden,aynı anda,aynı şeylere bakıyor olsak da aynı şeyleri görme imkanımız olmaz.Çünkü herkes kendinde olanla algılar,kendinde olanla değerlendirir.Yüreklerimizdeki dağlar ne kadar yüksek,ne kadar uzak olursa olsun onları bize yakınlaştıran,yamaçlarında bir vuslat huzuruyla gezdiren sadece tüm tabiatın nedeni,insanın özü olan Sevgi’dir.
Şunu asla unutmayalım’’Mutlu olmak istiyorsak, sahip olamadıklarımızı değil,olduklarımızı düşünelim.’’
Ayla EKŞİ
04 Nisan 2009 Cumartesi, 09:58 |
Garip bir hazandır ömür dediğimiz şey.Bazen baharları yükler omzuna getirir hiç ummadığın bir anda,bazen kış ayazlarını sürükler ardında.Ne yürekler taşınır gönül yurduna,kimi alır gider senden ne var ne yoksa her şeyini sorgusuz sualsiz…
Kimiyse bir ömür sende kalmak ister,sen bir an önce gitmesini beklerken.
Kayıp zamanlardır sol yanında hep ağrıyan.Yenik bir asker gibi başın yerde ama mağrur…
Esmer bir yalnızlıktır sevgiliden geriye kalan.Hep gözleridir gözlerine bakan,kimi duysan odur,o olmayınca tadı yoktur ne ekmeğin ne suyun,
gelse sanki bitecektir karanlıklar geceye inat…
Bu gönül yükü ağır gelir bu bedene,gitmek çare midir?Tek başına yaşanan bu yetim bu öksüz sevdalara…Ne zaman gitmeler başlasa yardan yine dönüş onadır,
canadır,candan öte bilinen cananadır…
Vuslat hayal midir?
Ey Can ! Ömrümün varı,ömrümden çalan mıdır,geceden daha kara gözleri sinemi yakan mıdır?
Ölüm ne zaman gelir bilinmez ama yar gelmeden bir kez daha yüzünü görmeden,sinemden el çekmeden bitmesin…
Yar yar!Gözümün nuru...
Geceyi sana yazdım sızımı sana,tutundum gülen yüzüne,sesine tutundum.
Çaktım ateşi sesine ateşi tenimle,
Ay aydınlık sana yandım,gülen yüzüne yandım
Yanarım sana…
Ayla EKŞİ
2009-Ocak
YAŞAMAK GÖKKUŞAĞI MİSALİ...
Yaşamak sadece nefes alıp vermek midir,Ya da aldığın her bir nefesi iliklerine kadar hissetmek midir?Öyleyse kaçımız gerçekten yaşıyoruz...Yaşamak ve uğruna savaşmak için nedenlerimiz olmalı diye düşünüyoruz çoğu zaman...
Peki uğruna savaşabilecek nelere sahibiz,elimizdekilerin değerini ne kadar biliyor onlara ne kadar sahip çıkıyoruz...Yaşam sevgiyle bir dala tutunabilmektir.Biz ne kadar sevmeyi biliyoruz ya da sevmeler bizde ne kadar...
Şu kısacık ömrümüzde mutlulukları,acıları,gözyaşını ve tebessümü hepsini iç içe yaşıyoruz.Bazen insanların gözbebeklerinde yok oluyor bazen uğruna değmeyecek yüreklere borçlanıyoruz.Düşünsenize kaç karşılıksız aşk senetlerine imza attık.Kaç kere yansıdık kaç kere yanıldık ama ne olursa olsun yılmadı yüreklerimiz; yaşamak ve sevmek cesaretti biraz da...Bir düşünür ne diyordu ''Malını kaybeden bir şeyini kaybetmiştir,Onurunu kaybeden bir çok şeyini kaybetmiştir,Cesaretini kaybeden her şeyini kaybetmiştir.''Her şeyinizi kaybetmek mi istiyorsunuz? Haydi şimdi şöyle bir silkinin! Sevgiyi,cesareti ve umudu yükleyerek sırtınıza yüreğinizin sizi götürdüğü yere gidin...
Umudu ayırmayın sevgiden ''UMUDUN BİTTİĞİ YERDE BİTER İNSAN'' Unutmayın dört mevsimden biri mutlak bahar,her gecenin bittiği yerde hüküm sürer sabah.Bazen kışlar uzun sürer yürek yorulur, beden bitap düşer ama yüreğe serpilmişse umudun tohumları en umulmadık anda filizlenir gözyaşlarının bile arasında...
Dizlerinin üstüne düştüğünde insanın canı acımaz mı? acırda ağlayamazsın,kanarda durduramazsın, bakarsın öylece acıyan yaralarına.Kabuk bağlasın diye görmezden gelirsin hissederken her an deli acısını;kabullenirsin,bilirsin her şeye en iyi ilaçtır zaman...
Yaşam belki de sadece bu andan ibaret kalacak.Bilki aynı anın bir tekrarı olmayacak ya da başka bir anın içinde biz olmayacağız.Yani son yangının küllerini de savurup gideceğiz...
O zaman şimdi son bir kez daha düşünün! Bu sefer tüm çıplaklığıyla yaşamı ve yaşanılanları;Yaşayın yaşamaya değer tek bir anı ertelemeden.Gidecekseniz şimdi gidin daha fazla bir yerleri kırıp dökmeden...Hala sevilmeye layık birileri varsa hayatınızda sevin,sözlerinizle besleyin sevginizi.Tel örgüler arkasında saklamadan sevdanızı,arındırın gururdan,kinden,nefretten ne varsa içinizi... Bir meydan muharebesi değil ki bu; kazanan da siz olacaksınız kaybeden de yani her durumda yine ok da sizsiniz yay da...
Ayla EKŞİ
Yağmur yağıyor boşaltırcasına içindeki her şeyi...Yağmur mu olmalı ne diye geçti içimden bir an,ne var ne yok döksek içimizdeki her şeyi ne kalırdı geriye...
Ne acılar yaşandı bu yürekte,ne sevinçler çığlık çığlığa yankılandı.Her yaşanan başka bir iz bıraktı arsızca çekip giderken ardında...
En güzeli bitirmeli galiba uğruna değmeyecek her şeyi...
En güzeli gitmeli buralardan ve gidebilmeli bırakıp gidenleri...
Yeni bir gün başlıyor bak ! yağmurun ardından çıkan gökkuşağı misali...Kaç renge sahibiz hiç farkettiniz mi? Bırakın buğün siyahı bir kenara,beyazları,pembeleri,mavileri alalım.
Haydi öyle bir yaşayalım ki hayatı siyahıda alalım bu sefer ama beyazıda yanına koyarak....
Ve nefes alalım son nefesimizmiş gibi taa içimizin derinliklerine çekerek,,,
İşte hayat
İşte siyah
İşte beyaz
İşte biz buyuz bu yaşamak.
Ayla EKŞİ